หลายเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมันเป็นสิ่งเตือนใจเสมอว่าเราต้องอยู่ด้วยตัวเราเองได้เสมอและทุกช่วงเวลาในชีวิตทุกปีต้องไปหาพี่สาวที่ไร่บุญไพศาลตลอดทุกปีเราทำแบบนั้นมาตลอด 13ปีที่ผ่านมารถพ่อไม่ได้ไปที่นั่นอีกเลยวันนี้เราพามันไปที่เดิมที่ที่มันเคยไป

พ่อมีชีวิตอยู่ก็ขับมันไปตลอดทุกครั้งที่ไปอยู่ที่นั้นเราได้พาไปอีกครั้ง ทุกครั้งที่มาที่ไร่บุญไพศาลมีความสุขเสมอแปลงที่ลงมันก็งอกงามดีมากี่รอบก็เท่านี้ตลอดเพราะเรามาเวลาเดิมคือตรุษจีน

ที่ไร่และที่เป็นบ้านก็ยังเหมือนเดิมเสมอมาทุกรอบก็ตรงนี้ตลอดเวลาช่วงเวลาพอดี

ของฝาจากบ้านไร่มีทุกปีให้เราได้ทานกันและนึกถึงกันตลอดเวลาหัวหอมกระเทียมถั่วลิสง

บ้านที่เคยมาพักเป็นประจำน่าจะประมาณ ปี 2534 ได้ไปตลอดเวลาที่นั่นค้างบ่อยมากมันสบายนะทั้งห้องน้ำและรั้วรอบขอบชิด

ขนุน กระท้อนและไม้ผลยังมีอยู่เหมือนเดิมน่ากินแต่เราไม่เคยได้กิน เพราะไปไม่ตรงช่วงเวลาที่สุก

ของฝากจากท่าหลวงเตาแบบนี้ดีนะที่มีช่องใส่ถ่านแต่ไม่ดีตรงที่เป็นซีเมนต์มันร้าวได้ซื้อมาใช้ที่สวนพชรใสถ่านครั้งแรกร้าวเลย

มีเวลาแวะมาที่สวนพชรอีก รถพ่อใช้งานได้เหมือนเดิมมาติดกล้องวงจรปิดระยะทางจากไร่บุญไพศาลถึงสวนพชรมากโขยังวิ่งได้ดี

กล้องภายในแต่เราต้องการจะเอาไว้ข้างนอกก็ต้องทำที่บังฝนให้หน่อยลำบากกว่าถล้องภายนอก

ไม่รอดฝนแน่อนต้องหาตู้ปลามาครอบแล้วแบบนี้ ฝนสาดแน่นอน

ส่องน้องไก่แจ้ตอนนี้สบายดีนอนในกรงสบายไม่มีหมากวนอยากให้ออกลูก

ปีนี้เป็นปีแรกที่ไหว้บรรพบุรุษเองก็ไม่ต้องมากหรอกระลึกถึงเขียนชื่อเอาก็ไดิอุทิศไปตามความตั้งใจ

ปิดท้ายด้วยวิวบ้านไร่สดชื่นเสมอครับ